10 ερωτήσεις

στις

Εντάξει, σύμφωνοι: η συζήτηση για την Κεντροαριστερά έχει κουράσει. Αλλά από το να λέμε πως απλώς έχει κουράσει έως το να εντοπίζονται εύστοχα τα δοκιμά προβλήματα, οι παλινωδίες αυτής της διαδικασίες και το κενό έκφρασης για μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, είναι ζητήματα που, αν μη τι άλλο, θίγει πολύ εύστοχα ο Νικόλας Γιατρομανωλάκης. Ίσως, η απόσταση από την πολιτική-υπό την έννοια της day-by-day εμπλοκής να τον βοηθά να βλέπει τα πράγματα πιο καθαρά.

Συνέντευξη στον Γιώργο Ευγενίδη

«Ο χώρος είναι πολύ μικρός για τόσες ντίβες, τσακώνονται όλοι για μια μαρκίζα σε ένα μπουζουξίδικο σε ημιυπόγειο που δεν έχει καν ανοίξει». Αυτή η φράση, ίσως και να είναι η πιο αντιπροσωπευτική για τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στον πολύπαθο χώρο της Κεντροαριστεράς. Βέβαια, οι ντίβες έρχονται και παρέρχονται, τα προβλήματα όμως μένουν και επιμένουν και πολύς κόσμος αισθάνεται πως δεν εκφράζεται. Αυτή είναι όμως η αφετηρία της κουβέντας μας με τον Νικόλα Γιατρομανωλάκη: γιατί μιλάμε και για το Ποτάμι και το αν χάθηκε κάπου στην πορεία, για τη «σιωπηρή πλειοψηφία», για το αν είμαστε πιο κοντά στην κατοχύρωση κοινωνικών δικαιωμάτων, για το αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η ΝΔ μπορούν να εκφράσουν τους μεταρρυθμιστές, αλλά και για φαγητό, νέες γεύσεις, τη χαλάρωση ως state of mind και τον Βρασίδα, τον σκύλο του.

Και επειδή είχε-αβάσιμες-ανησυχίες πως δεν μιλήσαμε πολύ για πολιτική, ήμουν ικανός να του κάνω και 11 και 12 ερωτήσεις. Αλλά, έχουμε και ένα concept να κρατήσουμε!

Η συνέντευξη:

-Πριν πάω στην πολιτική, θέλω να σου πω ότι ήθελα να κάνω τις 10 ερωτήσεις με τον Βρασίδα, τον σκύλο σου. Αλήθεια, πώς σου ήρθε και τον είπες Βρασίδα;

-Αν ο Βρασίδας μπορούσε να απαντήσει στις 10 ερωτήσεις, με το συμπάθιο κιόλας αλλά θα ήμαστε τώρα στον Jimmy Fallon, να κάνουμε και καμιά μπίζνα. Τον λένε Βρασίδα γιατί ήθελα να αρχίζει το όνομά του από Β και μου φάνηκε ταιριαστό για έναν φωνακλά, δυνατό και ταυτόχρονα χαζοχαρούμενο σκύλο. Ελπίζω κάποια στιγμή να μπορέσω να φωνάξω το όνομά του σε ένα πάρκο σκύλων στην Αθήνα, όπου θα μπορεί να τρέχει και να παίζει ελεύθερος με άλλα σκυλιά χωρίς να ενοχλεί και χωρίς να κινδυνεύει να το σκάσει.

-Στο ψητό: δεν κουράστηκε ο κόσμος με όλη αυτή την ατέρμονη συζήτηση για την Κεντροαριστερά;

-Ο κόσμος βαρέθηκε, ξενέρωσε και δεν ασχολείται εδώ και καιρό με αυτή την αυτιστική συζήτηση. Ασχολούνται πλέον μόνο όσοι έχουν κάποιο ίδιον συμφέρον φοβάμαι. Εγώ πάντως ναι, κουράστηκα από την ανακύκλωση προσώπων, τα μικροπολιτικά παιχνίδια επιβίωσης στελεχών, την απουσία ουσιαστικής αντιπρότασης. Οι παλιοί δεν είναι έτοιμοι να φύγουν, ο χώρος είναι πολύ μικρός για τόσες ντίβες, τσακώνονται όλοι για μια μαρκίζα σε ένα μπουζουξίδικο σε ημιυπόγειο που δεν έχει καν ανοίξει. Και αν κάτι με εκνευρίζει περισσότερο είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται τη ζημιά που κάνουν, το πώς με τον τρόπο τους τελικά μπλοκάρουν και αυτοί την εξέλιξη της πολιτικής ζωής της χώρας, μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, πώς συμβάλλουν στη γενικότερη απαξίωση.

– Το Ποτάμι έχει διανύσει πλέον μια διαδρομή. Είναι σήμερα αυτό που σκεφτόσασταν, όταν ιδρυόταν;

Μόνο για τον εαυτό μου μπορώ να μιλήσω και η απάντηση είναι όχι. Δεν έγινε αυτό που σκεφτόμουν, έγινε αυτό που φοβόμουν. Το Ποτάμι σε μεγάλο βαθμό ΔΗΜΑΡοποιήθηκε, φοβήθηκε να πάρει κάποια ουσιαστικά ρίσκα, έχασε γρήγορα την φρεσκάδα του και την ορμή του, κάποιες φορές θυμίζει φιλολογική λέσχη, δεν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει τα κάποια καλά που έκανε. Για να είμαι δίκαιος, στοχοποιήθηκε και πολεμήθηκε έντονα από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, ξοδεύτηκε πολύς κόπος και χρήμα για να αμαυρωθεί η εικόνα του. Όμως τα βασικά λάθη που έγιναν στην πορεία του Ποταμιού τα έκανε το κόμμα, όχι κάποιος τρίτος.

-Σε βλέπω να κρατάς μια απόσταση από το κόμμα πλέον. Γιατί συμβαίνει αυτό;

-Το πονάω όλο αυτό το εγχείρημα, ήμουν στην καρδιά του από την πρώτη μέρα, είχα την ευθύνη της προεκλογικής εκστρατείας για τις Ευρωεκλογές, μετά ήμουν σε κάποια πολιτικά του όργανα, και στο συνέδριο πριν δυο μήνες ένιωθα σχεδόν ξένος. Φυσικά σε αυτά φταίνε δύο, επομένως φταίω κι εγώ που δεν επέμεινα παραπάνω για κάποια πράγματα, ή που δεν είπα οκ, πουλάω ο,τι έχω και δεν έχω (που δεν έχω και τίποτα) για να ασχοληθώ full-time με το άθλημα και ο,τι βγει, που δεν έπαιξα το παιχνίδι αλλιώς. Παρόλα αυτά το Ποτάμι είναι υγιέστερο από ό,τι άλλο κυκλοφορεί εκεί έξω. Ούτε δάνεια έχει, ούτε διαπλοκές, σε αντίθεση με τους κατηγόρους του. Απλώς επέλεξε ή αφέθηκε να γίνει άχρωμο και άοσμο γιατί άλλαξε προτεραιότητες.

-Ο στόχος σας, όταν ξεκινούσατε, ήταν να εκφράσετε τη «βουβή Ελλάδα», τη «σιωπηρή πλειοψηφία». Γιατί δεν την εκφράσατε όμως;

-Σίγουρα υπάρχουν αρκετοί λόγοι. Όταν το Ποτάμι ξεκίνησε, στην αρχή πολλοί από τους διάφορους «επαΐοντες» το είδαν απαξιωτικά, όταν  όμως άρχισε να πηγαίνει καλά, πολλοί καλοθελητές ενδιαφέρθηκαν να συνεισφέρουν, ενώ παράλληλα το Ποτάμι άρχισε να αισθάνεται αφενός μια ανασφάλεια και αφετέρου έναν μικρομεγαλισμό. Ο συνδυασμός καλοθελητών και μικρομεγαλισμού αποδείχθηκε αποτυχημένος γιατί οδήγησε το Ποτάμι σε πιο συντηρητικές προσεγγίσεις οι οποίες όμως ενώ παρουσιάστηκαν ως πιο ασφαλείς εντέλει δεν απέδωσαν γιατί ήταν μια από τα ίδια, αλλά έκαναν ζημιά, αλλοίωσαν τον χαρακτήρα του κόμματος. Επιπλέον υπήρξε για ένα διάστημα αμφιθυμία, και το Ποτάμι δυστυχώς φάνηκε σαν να θέλει να απλώς να βολευτεί κάπως, κάτι που δεν ισχύει αλλά πέρασε σε πολύ κόσμο. Η σιωπηρή πλειοψηφία ήθελε κάτι πιο ρηξικέλευθο, ή τέλος πάντων κάτι που να διαφοροποιείται αισθητά από ο,τι κυκλοφορούσε μέχρι τότε, και το Ποτάμι επέλεξε να κάνει το αντίστροφο. Τέλος δεν επέδειξε ιδιαίτερη ενσυναίσθηση, πολλές φορές λέγαμε «να καταργηθεί αυτό», «να φύγουν εκείνοι», η πολιτική είναι όμως πολλά περισσότερα, και κυρίως πρέπει να εμπνέει, εκεί λίγο χάθηκε το πράγμα.

Τώρα που αναδείχθηκε ο Μητσοτάκης πρόεδρος της ΝΔ, δεν θα μπορούσαν οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις να συνασπιστούν γύρω του, ώστε να δημιουργηθεί ένα κραταιό μέτωπο;

-Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι μεταρρυθμιστής (αν και αυτή η λέξη έχει χάσει πλέον το νόημά της), αυτό δεν συνεπάγεται ότι η ΝΔ έγινε μεταρρυθμιστική δύναμη εν μία νυκτί. Αυτό, αν γίνει, θα πάρει χρόνο και θα απαιτήσει κόπο από την πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και ενέχει και ρίσκα. Επιπλέον προϋποθέτει ότι θα αποφασίσουν οι βαρόνοι και οι άλλες φυλές του κόμματος να ακουμπήσουν διάφορες ιερές αγελάδες. Προς το παρόν δεν τους βλέπω έτοιμους και πρόθυμους.

-Αποκτήσαμε Σύμφωνο Συμβίωσης, παρά  τη γκρίνια της εκκλησίας. Κάνουμε βήματα προς τη «δυτικοποίησή» μας ή είναι αυτό ένα φύλλο συκής, ώστε να λέμε πως δώσαμε και ένα κοινωνικό δικαίωμα;

-Το Σύμφωνο Συμβίωσης είναι μια σημαντική κατάκτηση και δεν θα την υποβαθμίσω, αυτό το κάνουν άλλοι, και πρώτα απ’όλα η ίδια η κυβέρνηση που κινήθηκε σχεδόν ενοχικά ως προς αυτό το θέμα και σίγουρα έβαλε πολύ νερό στο κρασί της σε σύγκριση με αυτά που έταζε ο ΣΥΡΙΖΑ στο παρελθόν. Σε κάθε περίπτωση, ακόμα κι έτσι, κουτσουρεμένο, αποτελεί μια σπουδαία πρόοδο. Παράλληλα βέβαια κάνουμε σε πολλά άλλα θέματα βήματα προς τα πίσω. Η παιδεία, η δικαιοσύνη, τα ΜΜΕ, είναι τομείς που νοσούσαν ήδη και τώρα η κυβέρνηση τους αποτελειώνει. Είναι προφανές επίσης ότι έχουν γνωρίσει τη γλύκα της διαπλοκής και όπως και οι προηγούμενοι δύσκολα πλέον θα απογαλακτιστούν από διάφορα συμφέροντα. Αντιθέτως, έχουν αποδεχθεί πολύ καλοί μαθητές. Αλλά για να επανέλθω στο θέμα των κοινωνικών δικαιωμάτων, απέχουμε ακόμα πολύ όχι μόνο από το να κατακτήσουμε κάποια κοινωνικά δικαιώματα, αλλά από το να μπορούμε να συζητάμε για αυτά σε μία λογική βάση, και όχι με αφορισμούς, θεωρίες συνωμοσίας και υστερίες.

 -Όταν έγραφες στο bostanistas, διατεινόσουν πως είσαι ένας καλοφαγάς στο σώμα ενός αδύνατου. Το περιόρισες καθόλου το φαϊ τώρα; Πώς θα βγούμε στις παραλίες;

-Δεν το περιόρισα, το αύξησα, αλλά βελτίωσα την ποιότητά του. Η πολιτική πάει πακέτο συχνά με την κακή διατροφή, δεν προλαβαίνεις, τρως ο,τι να’ ναι, όποτε να‘ ναι, ξεχνάς να φας, μετά τρως τα πάντα μαζεμένα. Τώρα έχω καλύτερο πρόγραμμα και μεγαλύτερο έλεγχο της διατροφής μου, κι έτσι μειώθηκε το ποσοστό λίπους του καλοφαγά στο σώμα του αδύνατου.

-Πες μου το ιδανικό μέρος που έχεις στο μυαλό σου για καλοκαιρινή χαλάρωση

-Η χαλάρωση είναι πρωτίστως state of mind, είναι εγκεφαλική κατάσταση. Μπορεί να είσαι στο ομορφότερο μέρος και να σε κυνηγάνε οι αγωνίες και οι εκκρεμότητες, ή να είσαι με λάθος παρέα και να πηγαίνει στράφι όλο αυτό. Επίσης μπορεί να είσαι σε πολύ λιγότερο ειδυλλιακά μέρη αλλά να καταφέρνεις να χαλαρώσεις. Πάντως αλίμονο αν δεν μπορούμε να χαλαρώσουμε πρωτίστως σπίτι μας, αυτός πρέπει να είναι ο βασικός του σκοπός: Ένα καταφύγιο από όλα τα άλλα. Αν δεν το πετυχαίνουμε, κάτι κάνουμε λάθος.

-Το αγαπημένο σου φαγητό και με τι ποτό το συνοδεύεις;

-Εξαρτάται την μέρα, ώρα, εποχή, το μέρος κ.λπ. Μου αρέσει πολύ το ινδικό π.χ. αλλά μου πέφτει βαρύ αυτή την περίοδο. Δεν έχω ένα σταθερά αγαπημένο φαγητό. Μου αρέσει να δοκιμάζω καινούργια φαγητά και μετά να προσπαθώ να τα ξαναφτιάξω από το μηδέν. Φυσικά έχω και μια ροπή προς το junk, η μισή ντροπή δική μου, αλλά υπάρχουν φορές που θέλω μόνο junk. Παρόλα αυτά, αυτήν την εποχή και με αυτή τη θερμοκρασία το έχω ρίξει σε σαλάτες, κρύες σούπες, καρπάτσιο, ένα ψευδοσεβίτσε τόνου που κάνω και τέτοια. Πολλές ερωτήσεις για φαγητό και λαουντζιές όμως και λίγα για τα πολιτικά, γιατί;

-Ε, όχι και λίγα για τα πολιτικά, τόσα είπες! Μην με προκαλείς όμως, γιατί θα είσαι ο πρώτος καλεσμένος της στήλης που θα απαντήσει 11 ερωτήσεις…

Αρχική δημοσίευση: Kool News

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s